Engellektüel Kurumsallaşıyormu?

Değerli okurlarımız, Engellektüel üçüncü sayısında sizinle buluşmanın onur ve gururunu taşımaktadır. İlk sayıdaki başyazımda önemle bir konunun altını çizmeye çalışmıştım. Engellektüel'in toplumdaki engelli sorunlarına ve mücadele­sine önemli katkıda bulunacağını vurgulamıştım. Ne mutlu ki amacımıza ikinci sayıda ulaşmış olduk. Engellilerin sorun­larını; konuşulduğu, tartışıldığı ve mücadelesinin verildiği asli yer sivil toplum örgütleridir. Bende bu mücadeleden gelen bir görme engelliyim. Tabi ki bu mücadelenin altını besleyen ve kamuoyu oluşturulmasında en önemli etkenlerden biride yayın organıdır. Dergimizin çıktığı Samsun ilinin baz alarak baktığımızda bir milyon nüfus içerisinde resmi rakam 60.000 engelli, resmi olmayan rakamlar ise bu rakamın çok üzerinde. Samsunda engelli sivil toplum örgütlerinin kağıt üzerindeki üye sayısı 2.000'i bulmamaktadır. Yani yaklaşık 50.000 engel­li inşanızdan bihaberiz. İşte bu bağlamda Engellektüel ulaştığı her noktada sivil toplum örgütlerin eli, ayağı kulağı ve gözü olmaktadır. Bunu yakaladığımız iki önemli noktada vurgulayabiliyor, rahatlıkla tespitini yapabiliyoruz. Dergimizin kurumsallaşmasının kanıtlarından bir tane­si ikinci sayımıZın satışı ve tanıtımı esnasında satılan ilk sayımızın halen okurlar tarafından muhafaza edildiği başkaları tarafından okunmasının sağlandığı gözlemlenmiş hatta okunması için önerilen bir dergi olmuştur. Engellektüel'in kurumsallaşmasının diğer bir kanıtı ise gerek telefon gerekse e-posta ile bir çok engelli ailesi bize ulaşıp engelli çocukları için bilgi istemekte adeta saklandıkları yerden tek tek çıkmaya başlamışlardır. İşte yıllardır söyleye geldiğimiz; engellilerin bir yayın organının olması gereksini bir kez daha ortaya çıkmış Engellektüel ile kanıtlanmıştır. Engellektüel bu eksikliği bir parçada olsa kapatıyorsa bundan onur ve gurur duymak gerekir. Internet çağında içe kapalı dar düşünmeyi bırakıp, çıtayı yüksek ve geniş tutmak zorundayız. Gittikçe hırçınlaşan dünyada insanlık adına umudunu yitirmemişlerin varlığını hissediyoruz. Geçenlerde okuduğum bir haber benim ufkumu daha da açmıştır. Kuzey ülkelerden birindeki kış mevsiminin sert geçmesi üzerine bir grup gönüllü hayvan sever işadamı özel bir fon oluşturarak uçakla orman ve dağlarda mahsur kalan hayvanlara yiyecek sağlamışlar. Bu tür girişimlere ve Engellektüel'e alışacağız. Alışmak zorundayız. Karalayanlara, yok etmek isteyenlere fırsat vermeyeceğiz. Çünkü evinden çıkamayan adeta gizlenen engelli insanlarımızın vebali sırtımızdadır. Bu insanlarımız için sadece konuşmak, sorunlarını dinlemek artık yetmez olmuştur. Birileri çıkıp onlar adına bir şeyler yapmalı onları hayatın içerisine katmalıdır. Ama konuşmakta ısrar edecekler varsa onları ait oldukları yüzyıla bırakmak zorunda kalacağız. Yolun açık olsun Engellektüel, daha çok işimiz var...

Ufuk Gürbüz'ün diğer yazıları
 
  Neden Engellektüel?
 
  Engellektüel Nereye Gidiyor?
 
  Engellektüel Bir Yaşında

 Engellektüel Kurumsallaşıyormu?

Engellektüel Hepimizin.